ΣΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗ ΣΤΡΑΤΑ: Τραγούδι των Νίκου Γαλίτη – Στάθη Καγιαλέ

Νεότερα σχόλια 22 Δεκεμβρίου, 2016 | από Στάθης Καγιαλές

>

ΝΗΣΙΩΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ

Το νέο νησιώτικο τραγούδι – μπάλος «Στης Εκκλησιάς τη Στράτα» των Νίκου Γαλίτη και Στάθη Καγιαλέ κυκλοφορεί από σήμερα Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2016 και είναι διαθέσιμο στο youtube, από το μουσικό κανάλι του Νίκου Γαλίτη, με ερμηνευτή το Δημήτρη Φράγκο. Τη μουσική έχει συνθέσει ο Νίκος Γαλίτης και τους στίχους έγραψε ο Στάθης Καγιαλές. Η ενορχήστρωση – προγραμματισμός, έγινε από το Γιάννη Βενιζέλο. Βιολί παίζει ο Σωτήρης Κακλαμάνης και κιθάρες ο Γιάννης Βενιζέλος.


ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

foresia_chios-pyrgiΓΑΜΟΣ: Η δικαίωση κάθε ζευγαριού. Εκείνη από τη Χίο. Εκείνος από την Ικαρία. Και στη μέση πιάτο το Αιγαίο μας με την αρμύρα του και τις νότες του βιολιού, που σαγηνεύουν… Το ζευγάρι οργώνει τα νησιά, με παραδοσιακά σκαριά εποχής. Η ευτυχία τους φτάνει μέχρι τη Βενετιά και την πόλη του φωτός, το Παρίσι. Η επάνοδος στο νησί… με βέρα και στεφάνι και στα πόδια τους η νέα ζωή… Βίος ανθόσπαρτος με λεμονανθούς και γιασεμιά.

Η παραδοσιακή φορεσιά της φωτό αναφέρεται στην ενδυματολογική παράδοση της Χίου (Πυργί) και σας την μεταφέρουμε από την ιστοσελίδα foresia.gr
Αποτελείται από ζακέτο, φόρεμα εσωτερικό, φόρεμα εξωτερικό με πλισσέ, ζώνη, μαντήλι στήθους και μαντήλι κεφαλής.

Τα τοπωνύμια που αναφέρονται στο τραγούδι (Καταρράκτης και Λαγκάδα), είναι παραθαλάσσιοι παράδεισοι στη Χίο, που όσοι δεν έχετε πάει, όλοι πρέπει να επισκεφθείτε.

Ο Καταρράκτης είναι παραθαλάσσιο χωριό στη νοτιοανατολική Χίο, σε οδική απόσταση 15 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Οι κάτοικοι του Καταρράκτη ασχολούνται με τη γεωργία και με το ψάρεμα. Για τον επισκέπτη η προκυμαία προσφέρεται για περίπατο και ανάπαυση σε κάποιο από τα καφενεία ή ψαροταβέρνες chios-mapτης. Με βαρκάδα σε συνθήκες απόλυτης νηνεμίας μπορεί σε μικρή απόσταση από την ακτή να διακρίνει στον βυθό τα ερείπια του αρχαίου βυθισμένου οικισμού, από καθίζηση σε σεισμό. Ο ερασιτέχνης ψαράς μπορεί εδώ να πιάσει χταπόδια και καβούρια.

Η Λαγκάδα είναι ναυτοχώρι που βρίσκεται στα βορειοανατολικά παράλια της Χίου, στον όρμο Κολοκυθιάς και σε απόσταση 16 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της πόλης της Χίου. Το γραφικό χωριό κατέρχεται από τους αρχαίους οικισμούς των Κοίλα και της Κυδιάντα. Οι κάτοικοί της, είναι κυρίως ναυτικοί και κτηνοτρόφοι. Ο επισκέπτης μπορεί να ενοικιάσει δωμάτια ή διαμερίσματα και να απολαύσει τα παραδοσιακά θαλασσινά και τους μεζέδες σε εστιατόρια και ταβέρνες που βρίσκονται κατά μήκος της παραλίας. Το χωριό γιορτάζει με εξαιρετική μεγαλοπρέπεια της εορτή της Αγίας Σοφίας στις 17 του Σεπτέμβρη, με προσκύνημα και έκθεση που διοργανώνεται στο λιμάνι αλλά και πανηγύρι με παραδοσιακούς τοπικούς χορούς.

Ο Μπάλος είναι χορός ελληνικής καταγωγής με πανάρχαια ελληνικά στοιχεία κι ένας από τους πιο γνωστούς ελληνικούς λαϊκούς νησιώτικους χορούς στην Ελλάδα. Η λέξη μπάλος στα λατινικά είναι δανεισμένη από την ελληνική γλώσσα, προερχόμενη από το ελληνικό ρήμα βαλλίζω. Είναι αντικριστός χορός παντομίμας, που εκφράζει την ερωτική έλξη. Η μελωδία του μπάλου είναι γενικά χαρούμενη και λυρική και χορεύεται συνήθως από ζευγάρια, ενώ ενσωματώνει όλα τα στοιχεία του φλερτ. Οι κινήσεις του χορού είναι κομψές και οι δύο χορευτές κρατούν μαντήλια. Ο καβαλιέρος κάνει διάφορες φιγούρες προσπαθώντας να εντυπωσιάσει τη ντάμα του, ενώ εκείνη τον αποφεύγει κάνοντας νάζια. Οι άνδρες παλιότερα δεν μπορούσαν να πλησιάσουν εύκολα τις γυναίκες και με τον μπάλο μπορούσαν να φλερτάρουν μαζί τους. Υπάρχουν διάφορες μορφές του μπάλου στα νησιά. Η απλούστερη είναι εκείνη κατά την οποία ένα ζευγάρι περνά μέσα από μια σειρά αυθόρμητων φιγούρων. Σε μια άλλη εκδοχή, πολλά ζευγάρια χορεύουν ταυτόχρονα, μόνα τους στην πίστα. Η πιο περίπλοκη μορφή του, συναντάται όταν ένας αριθμός ζευγαριών κάνει συγχρονισμένα διάφορες έντονες χορευτικές φιγούρες.

Η Ικαρία (ή Ικαριά ή Νικαριά, στα αρχαία χρόνια Δολύχη) είναι ελληνικό νησί του βορειοανατολικού Αιγαίου. Πρωτεύουσα και επίνειο του νησιού είναι ο Άγιος Κήρυκος στη νοτιοανατολική ακτή της νήσου, ενώ δεύτερος αναπτυσσόμενος λιμένας είναι ο Εύδηλος στη βόρεια ακτή. Το όνομά του, το πήρε από τον γιο του Δαιδάλου, Ίκαρο, ο οποίος ξεβράστηκε στις ακτές αυτού του νησιού. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για την προέλευση της ονομασίας του νησιού. ikaria-mapΗ πρώτη αναφέρεται ότι η λέξη Ικαρία προέρχεται από την ινδο-ευρωπαϊκή ρίζα -καρ, όπως επίσης και η γειτονική Καρία της Μικράς Ασίας. Η ρίζα συνδέεται με βραχώδη, απόκρημνα μέρη. Άλλη αρχαία ονομασία που συναντάται για το νησί είναι «Δολύχη» που σημαίνει μακριά, λόγω του μακρόστενου σχήματός της. Στο διάβα του χρόνου, το νησί αναφέρεται και με άλλες ονομασίες όπως Οινόη, Ιχθυόεσσα, Ανεμόεσσα και στο Βυζάντιο ως Μάκρη. Η Ικαρία έχει κατοικηθεί πριν από το 7.000 π.Χ., όταν εγκαταστάθηκαν Νεολιθικοί προ των Ελλήνων κάτοικοι που οι μετέπειτα Έλληνες αποκαλούσαν Πελασγούς. Γύρω στο 750 π.Χ. Έλληνες από τη Μίλητο αποίκισαν την Ικαρία στην περιοχή που σήμερα αποκαλείται Κάμπος, την οποία τότε αποκαλούσαν Οινόη για το κρασί της. Τον 6ο αιώνα π.Χ. η Ικαρία συνενώθηκε με τη Σάμο και αποτέλεσε τμήμα της θαλάσσιας αυτοκρατορίας του Πολυκράτη. Ανάμεσα στις 17 κυριότερες ιαματικές πηγές της Ελλάδας, στην Ικαρία βρίσκονται οι 8, στην περιοχή του Δήμου Αγίου Κηρύκου και ανήκουν στην κατηγορία των θερμών ραδιενεργών αλιπηγών (πλησίον της θάλασσας).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Δια τας Παρισίους και τη Βενετιά, θα τα πούμε μια άλλη φορά…


ΑΣ ΡΙΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΚΑΡΑΒΟΣΚΑΡΑ
ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

varkalas_agios-dimitrios_chios_03

Ο βαρκαλάς «Άγιος Δημήτριος» στη Χίο (από naftotopos.gr)

Ο Βαρκαλάς είναι ένα από τα δύο μεγαλύτερα σκαριά που χρησιμοποιήθηκαν, κυρίως στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου τον 19ο αιώνα, ενώ περιστασιακά έπλεαν στο Βόρειο Αιγαίο από το 1915. Ο βαρκαλάς, είχε πλατύτερο κατάστρωμα στην πρύμνη σε σύγκριση με τα υπόλοιπα ελληνικά παραδοσιακά σκάφη της εποχής. Τόποι κατασκευής μεγάλων βαρκαλάδων ήταν, η Σάμος, η Ικαρία, οι Φούρνοι, η Μυτιλήνη, η Σκιάθος και στα Δωδεκάνησα η Σύμη, η Κάλυμνος, η Κάσος και η Ρόδος. Στις Σπέτσες είχε κατασκευαστεί προπολεμικά ένας βαρκαλάς χωρητικότητας περίπου 250 τόνων. Στις ημέρες μας, μεγάλοι βαρκαλάδες είναι ιδιαίτερα σπάνιοι.


trechantiri_bratsera-001

Τρεχαντήρι (φωτό Ν. Βλαβιανού, από naftotopos.gr)

Tο Τρεχαντήρι είναι ιστιοφόρο σκάφος και κατ” εξοχήν υδραίικο σκαρί και παράλληλα ο πρώτος τύπος καϊκιού που ναυπηγήθηκε από Έλληνες. Σύμφωνα με τον Γ. Δ. Kριεζή, το 1658 γύρισαν στην Ύδρα, μετά από ένα διάστημα αιχμαλωσίας από πειρατές, οι Δέντες, Kριεζής, Γκίκας, Γκιώνης κ.ά. Δύο από αυτούς που είχαν μάθει την τέχνη στην Kρήτη, κατασκεύασαν τότε τα πρώτα τρεχαντήρια που εμφανίστηκαν στην Eλλάδα. Το τρεχαντήρι ήταν μονοκάταρτο η δικάταρτο ιστιοφόρο, με πανιά τριγωνικά η τραπεζοειδή (με ιστιοφορίες λατίνι, σακολέβα, μπούμα, ψάθα και φλόκος). Tο τρεχαντήρι δεν έχει ιστορικό ναυαγίου και έβγαινε με οποιαδήποτε θάλασσα. Tα πρώτα τρεχαντήρια έπαιρναν φορτίο 3 τόνων. Aργότερα εμφανίστηκαν μεγαλύτερα με 30 – 40 τόνους εκτόπισμα. Συγγενής τύπος με το τρεχαντήρι ήταν και η μπρατσέρα, που έφτανε σε εκτόπισμα τους 100 τόνους. Tο 1821, τα τρεχαντήρια χρησιμοποιήθηκαν σαν ταχυδρομικά σκάφη στον πολεμικό στόλο των Yδραίων. Mετά το 1900 χρησιμοποιήθηκαν σαν σπογγαλιευτικά. Tαξίδευαν στη Mεσόγειο και στο Aιγαίο. Tα μεταπολεμικά χρόνια χρησιμοποιήθηκαν για μεταφορά επιβατών. Σήμερα είναι κυρίως αλιευτικά σκάφη. H σημαντικότερη μεταβολή, που έχει υποστεί το τρεχαντήρι μεταγενέστερα, είναι η κατάργηση των πανιών σαν μέσο πρόωσης και η αντικατάστασή τους με εσωλέμβιες πετρελαιομηχανές.


briki-aris

Το μπρίκι «Άρης» (από naftotopos.gr)

Το Μπρίκι (Βρίκιον ή Μπρίκιο) είναι ονομασία παλαιότερου δικάταρτου ιστιοφόρου, εμπορικού ή πολεμικού, ίδιο με Πάρωνα. Έφερε στη πλώρη πρόβολο (μπαστούνι ή μπαμπρέσο) για τους 3 αρτέμωνές του (3 κατάπλωρα τριγωνικά ιστία), ακάτιο ιστό και το μέγα ιστό (δεύτερος από πλώρη και ψηλότερος) για τα τετράγωνα ιστία, τα τριγωνικά (προΐστια) και για τον επίδρομο (πρυμναίο τραπεζοειδές ιστίο). Ήταν πανομοιότυπος με τον εμπορικό Δρόμωνα ή Νάβα και του εμπορικού Μυοδρόμωνα (Μπάρκου ή Γαβάρα) αν λογισθεί ο τρίτος και πρυμναίος ιστός τους ως να μη υπάρχει. Μέχρι το 1849, δεν υπήρχε καμία διαφορά μεταξύ του βρίκιου και του πάρωνα, όταν εμφανίσθηκαν οι διπλοί δόλωνες που εκολπώθηκαν τα εμπορικά βρίκια, όχι όμως και οι πολεμικοί πάρωνες. Πρόδρομος του βρικίου υπήρξε το βριγαντίνο. Τα βρίκια θεωρήθηκαν τα προσφιλέστερα πλοία των Ελλήνων ναυμάχων κατά την διάρκεια του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Επειδή κατά την Εθνεγερσία βρέθηκαν τα περισσότερα με πλείστα πυροβόλα λόγω των πολύ συχνών ναυμαχιών με πειρατές, δεν υπήρχε καμία διαφορά ουσιαστική ή τυπική, μεταξύ του βρικίου και του πολεμικού βρικίου (πάρωνα), που πρόσθετα έφερε 12 – 18 κανόνια στο κατάστρωμα και πλήρωμα 100 άνδρες.


mpomparda

Η μπομπάρδα «Άγιος Ευστράτιος», Χίος 1916 (από naftotopos.gr)

Η Μπομπάρδα ήταν είδος βρικογολέτας και χρησιμοποιείτο ως τις αρχές του 20ου αιώνα. Η μπομπάρδα είχε ένα τάκο (άβακα) στην πρύμνη, πιο ρηχό και πιο πλατύ από του βαρκαλά. Υπάρχει όμως και η εκδοχή του οξύπρυμνου σκάφους. Η χωρητικότητα της μπομπάρδας ήταν μικρότερη από 200 τόνους. Ήταν κοινός τύπος μεσογειακού σκάφους κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Αρχικά κατά τον 17ο αιώνα ήταν σκάφος εξοπλισμένο για πολεμικές επιχειρήσεις, ενώ από τα τέλη του 18ου και κατά τον 19ο αιώνα συναντάται ως μικρό εμπορικό. Το όνομά της οφείλεται στην αρχική της χρήση ως πολεμικό κατά την οποία έφερε βαριά κανόνια στην πλώρη. Ως εμπορικό ήταν αρκετά διαδεδομένος τύπος μεσαίας μεταφορικής ικανότητας. Στην πρύμνη είχε συνήθως τάκο ή άβακα. Έφερε συνήθως ιστιοφορία πολάκας.


skouna-evgenidis

Η σκούνα «Ευγένιος Ευγενίδης» από τον ιστοχώρο του Πολεμικού Ναυτικού

Η Σκούνα οφείλει το όνομά της στο αγγλικό schooner, ενώ η επίσημη ελληνική ονομασία τέτοιου ιστιοφόρου, ήταν Επιδρομίς. Έχει δυο κατάρτια ή και περισσότερα, από τα οποία το πρυμνιό είναι λίγο ψηλότερο από το πλωριό. Στην παραδοσιακή εκδοχή του, τα κύρια πανιά είναι ιστιοφορίας ράντας (Gaff-rigged). Το ιστορικό ιστιοφόρο «Ευγένιος Ευγενίδης», είναι χαρακτηριστική τρικάταρτη σκούνα του 1929, χτισμένη στα ναυπηγεία William & Denny Bros στο Dumbarton της Σκωτίας από το σχεδιαστή G. L. Watson και τους κατασκευαστές πανιών Ratrsey & Lapthorn, ως «Sunbeam II», ως θαλαμηγός του λόρδου Walter Runciman μέχρι το 1939. Το 1945 το πλοίο περιέρχεται σε σουηδικά χέρια, πρώτα στο Abraham Rydberg Foundation of Stockholm και μετά στην Einar Hansen’s Clipper Line of Malmo, όπου και μετονομάζεται σε «Sunbeam» και «Flying Clipper», αντίστοιχα. Το 1965 αλλάζει την ιστιοφορία του, με την προσθήκη 3 πανιών και χρησιμοποιείται ως εκπαιδευτικό ιστιοφόρο. Κατά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ως πλοίο μάνα ειδικών αποστολών από τους συμμάχους, στον ποταμό Helford της Κορνουάλης. Πρωταγωνίστησε στις ταινίες, Flying Clipper και Lord Jim. Το 1965 αγοράστηκε από το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και μετονομάστηκε σε «Ευγένιος Ευγενίδης», προς τιμήν του ευεργέτη Ευγένιου Ευγενίδη, από το κληροδότημα του οποίου προήλθε το 1/3 των χρημάτων για την αγορά του και συνέχισε να έχει το ρόλο εκπαιδευτικού ιστιοφόρου, για τους δόκιμους του Εμπορικού Ναυτικού, μέχρι το 1990. Μετά τον παροπλισμό του, μεταβιβάστηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού το οποίο παραχώρησε τη χρήση του στο Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος.


gaita

Γάιτα, μοντέλο από τον ιστοχώρο naftotopos.gr

Η Γάιτα ήταν μικρό ιδιότυπο ξύλινο ιστιοφόρο σκάφος με ιστιοφορία σακκολέβα ή λατίνι, που η ναυπήγησή του φέρεται να ξεκίνησε στα παράλια της Μικράς Ασίας και χρησιμοποιείτο κυρίως ως πορθμείο παράλιων περιοχών που μεσολαβούσαν βραχώδεις ακτές, χωρίς οδική σύνδεση μεταξύ τους. Γάιτες αναπτύχθηκαν κυρίως στο κόλπο της Σμύρνης, στη Κωνσταντινούπολη, στη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου, στο Λακωνικό κόλπο και ελάχιστα στον Αργοσαρωνικό. Ήταν σκάφη πολύ χαμηλά με μικρό βύθισμα και μικρού σχετικά πλάτους που τους έδινε μια σχετική ταχύτητα αλλά με ελάχιστες άλλες αξιώσεις και για το λόγο αυτό χρησιμοποιούνταν σε απάνεμους κόλπους.


perama_faneromeni-01

Το πέραμα «Φανερωμένη» από τον ιστοχώρο naftotopos.gr)

Το Πέραμα είναι ένα γνήσιο ελληνικό οξύπρωρο και οξύπρυμνο σκαρί, κατάλληλο για τη θάλασσα του Αιγαίου με τα συχνά και μικρού μήκους κύματά της. Πρόκειται για ένα καθαρά φορτηγό σκάφος, μέσου και μεγάλου μεγέθους. Το εκτόπισμά του έφτασε τους 400 – 500 τόνους. Το κύριο χαρακτηριστικό του ήταν ότι στην πλώρη το παραπέτο διακόπτονταν με έναν κάθετο καθρέπτη που άρχιζε από το κατάστρωμα, ενώ στην πρύμη διαμορφώνονταν με ένα καμπυλωμένο κόψιμο, δεξιά και αριστερά, που έφτανε μέχρι το πρυμιό ποδόστημα. Τα πρώτα Περάματα ξεκίνησαν να κατασκευάζονται στη Σύρο και με την πάροδο των χρόνων η κατασκευή τους εξαπλώθηκε σε όλη την Ελλάδα. Στις μέρες μας, παλαιά υπάρχοντα Περάματα μετασκευάζονται σε σκάφη αναψυχής ή σε τουριστικά.


trata_psathes

Η τράτα «Αγία Τριάς» με ιστιοφορία ψάθες, 1924 (από naftotopos.gr)

Η Τράτα είναι μεγάλη κωπήλατη λέμβος αλιείας, ενώ υπήρξαν και τράτες είχαν χαμηλό ιστίο με τετράγωνο πανί, δηλαδή έφεραν αι μία ελαφρά ιστιοφορία με χρήση μικρού λατινιού ή σακολέβας. Στις αρχές και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα ήταν στο Αιγαίο πολύ διαδεδομένο αλιευτικό σκάφος, με το ξύλινο στοιχείο (γκάγκα ή κατσούλι) στο πλωριό ποδόστημα, κύριο διακριτικό της γνώρισμα. Η τράτα συναντιέται και σε απεικονίσεις παραδοσιακών αλιευτικών σκαφών – καϊκιών και άλλων χωρών, όπως η Πορτογαλία. Η τράτα, με μήκος 10-12 μέτρα, ανήκει στην κατηγορία των οξύπρυμνων σκαφών και έχει μικρό βύθισμα για να πλέει σε ρηχά νερά. Κατασκευάζονταν στη Σάμο, την Ικαρία, την Κάλυμνο, τη Λήμνο, τη Σύρο, τις Σπέτσες, τη Σκιάθο και ενδεχομένως σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Όσα από αυτά τα σκάφη υπάρχουν σήμερα ή απόγονοί τους, συναντώνται στη Σάμο και στη Μυτιλήνη ενώ οι βασικές διαστάσεις τους μοιάζουν περισσότερο με αυτές των τρεχαντηριών, παρά με τις τράτες του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.

Στάθης Καγιαλές

ΠΗΓΕΣ: Ίδρυμα Ευγενίδου, Πολεμικό Ναυτικό, ιστοσελίδες Βικιπαίδεια, naftotopos.gr, explorechios.gr, chiosonline.gr, Wikimedia Commons, helloGreece.gr, wikiVoyage και foresia.gr

.


galitis-kayalesΣΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΤΗ ΣΤΡΑΤΑ (Μπάλος)

Μουσική Νίκου Γαλίτη
Στίχοι Στάθη Καγιαλέ

 

 

Με ζακέτο και μαντήλια, στολισμένη είσαι τρέλα.
Θα με κακοσυνηθίσεις, να σε θέλω κάθε μέρα.

Βαρκαλάδες, τρεχαντήρια, στη Λαγκάδα θ’ αρματώσω.
Θα σου κάνω τα χατίρια, και χρυσάφια θα σου δώσω.

Θα σε πάω Βενετία, θα σε πάω και Παρίσι.
Μα εκεί στην Ικαρία, στα φιλιά θά ‘χεις μεθύσει.

Με περάματα και σκούνες, μεσημέρι θα σε κλέψω,
και της λεμονιάς τα άνθη, στην ποδιά σου θα τα πλέξω.

Με φλουριά και γιασεμάκια, τα μαλλιά σου θα στολίσω.
Και με βέρα και στεφάνι, στο νησί θα ‘ρθούμε πίσω.

Θα σε πάω Βενετία, θα σε πάω και Παρίσι.
Μα εκεί στην Ικαρία, στα φιλιά θά ‘χεις μεθύσει.

Με γάϊτες και μπομπάρδες, θα σε βγάλω Καταρράκτη,
μα στης εκκλησιάς τη στράτα, να σε πάω έχω γινάτι.

Τράτες, μπρίκια και βαπόρια περιμένουν στο λιμάνι,
για την πρώτη μας βαρκάδα, τώρα που μπουνάτσα πιάνει.

Θα σε πάω Βενετία, θα σε πάω και Παρίσι.
Μα εκεί στην Ικαρία, στα φιλιά θά ‘χεις μεθύσει.


Όλα τα τραγούδια των Νίκου Γαλίτη – Στάθη Καγιαλέ

Όλα τα τραγούδια του Νίκου Γαλίτη στο κανάλι JOURNALIST.gr

Όλα τα τραγούδια του Νίκου Γαλίτη στο μουσικό κανάλι ΝΙΚΟΣ ΓΑΛΙΤΗΣ

Όλα τα τραγούδια σε στίχους Στάθη Καγιαλέ


Διαβάστε όλα τα άρθρα του Δημοσιογράφου →



Επιστροφή στην αρχή ↑