ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ: Ας αγκαλιάσουμε τα παιδιά που δεν πέρασαν

ΚΟΙΝΩΝΙΑ Stathis_Lykeio-Studi-Europei

25 Αυγούστου, 2017 | από Στάθης Καγιαλές

Τί πρέπει να αλλάξει στο σύστημα που συνθλίβει τις νέες γενιές

Άρθρο – χαστούκι  του Στάθη Καγιαλέ 

Όλες αυτές τις ώρες χαράς για τα παιδιά που πέρασαν στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, το μυαλό μας και η αγωνία μας είναι στραμμένη σε κείνα που έμειναν εκτός, εξαιτίας ενός ελεεινού συστήματος, αυτό των Πανελλαδικών εξετάσεων «αποκλεισμού» τους. Οι Πανελλαδικές εξετάσεις, είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, είναι αυτό ακριβώς. Και όχι εισαγωγικές εξετάσεις. Ο θεσμός των εξετάσεων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, είναι άκρως αντίθετος στις συνταγματικές αρχές που ορίζουν ρητά, ότι δικαίωμα στην εκπαίδευση, όπως και στην εργασία, έχουν όλοι οι πολίτες.

Αυτό σημαίνει ότι το κράτος που σέβεται τις δημοκρατικές αρχές και τον πολίτη, δεν πρέπει να βάζει κανένα φραγμό στη βούληση και την ευκαιρία κάθε παιδιού, ενήλικα, υπερήλικα να αναζητήσει όποτε και όταν το κρίνει ο ίδιος, να έχει πρόσβαση στο ή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ της επιλογής του. Παράλληλα έχει την υποχρέωση να παρέχει υψηλού επιπέδου μόρφωση και όχι απλώς να υπογράφει πτυχία. Πρόσβαση λοιπόν ελεύθερη σε όλους, πτυχίο μόνο στους ικανούς.

Η κατάργηση των εξετάσεων, βέβαια, θα πρέπει να συνοδευτεί και από κάποιες άλλες τομές, που θα αναλυθούν σε επόμενο άρθρο, όπως η κατάργηση των αναβολών στράτευσης λόγω σπουδών. Έτσι δεν θα γίνει εργαλείο – μέσο αποφυγής στράτευσης, αλλά οι σπουδές θα παραμείνουν στόχος αποκλειστικά για όσους θέλουν να αναζητήσουν εφόδια για την επαγγελματική τους καριέρα ή για κείνους που απλώς θέλουν να διευρύνουν – καλλιεργήσουν το πνεύμα τους σε συγκεκριμένα γνωστικά αντικείμενα.

Για να επιτευχθεί η συνταγματικά επιταγή για ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια, απαιτείται η κατάργηση των εξετάσεων αποκλεισμού των λεγόμενων «υποψηφίων», που στην πράξη κρίνονται για δεύτερη φορά μετά από την  απόκτηση του απολυτηρίου λυκείου, για την επάρκεια των γνώσεων που έχουν ήδη αποκτήσει και κατοχυρώσει με τον τίτλο του απολυτηρίου. Ουσιαστικά αυτές οι εξετάσεις γενικά, αλλά και με τη συγκεκριμένη μορφή τους, στην πράξη καταργούν την ισχύ του απολυτήριου τίτλου!

Επιπλέον, για αυτούς που εισάγονται στα πανεπιστήμια, η αγωνία παρατείνεται κατά το χρόνο διάρκειας των σπουδών. Μετά αρχίζουν τα δύσκολα και ρίχνονται στο… λιοντάρι που λέγεται κοινώς, «αγορά εργασίας». Για τους αποτυχόντες η ζωή δείχνει το σκληρό της πρόσωπο, αμέσως μετά από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.

Το ανίκανο κράτος, έχει μάθει να συνδέει τα πτυχία και διπλώματα με την αγορά εργασίας, αυτή που δεν μπορεί να εξασφαλίσει λόγω των πολιτικών επιλογών των εκάστοτε κυβερνήσεων. Το πλέον εξοργιστικό είναι ότι το επίπεδο της εκπαίδευσης που παρέχεται, είναι κατώτερο των περιστάσεων, των απαιτήσεων και της εποχής. Είναι παράλληλα εγκληματικό για όλους εκείνους, που μπορούν να αρκεστούν στο γνωστικό επίπεδο που πιστοποιεί ένα πτυχίο ή δίπλωμα, χωρίς να ζητούν επαγγελματική αποκατάσταση -σταδιοδρομία.

Το πανεπιστήμιο έχει, δηλαδή, μεταβληθεί σε προθάλαμος εξόδου στην εργασία ή ανεργία και έτσι έχει χάσει την ουσία των σπουδών, που στόχος του πρέπει να είναι η καλλιέργεια του πνεύματος, των γραμμάτων και των τεχνών, της έρευνας και η τεχνολογική πρόοδος.

Όλοι εκείνοι που υπερασπίζονται τις «άναρχες» αρχές της ελεύθερης οικονομίας, ας μας πουν γιατί θα είχαν πρόβλημα να καταργηθεί το σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, αφού σε τελική ανάλυση η ίδια η αγορά εργασίας θα ρύθμιζε «δικαιολογίες» του τύπου «υπεράριθμοι επιστήμονες» ή «υπερπροσφορά ζήτησης εργασίας». Μάλλον θα τους βόλευε, γιατί κατά μία έννοια, η μεγάλη ζήτηση εργασίας θα μείωνε τις αμοιβές. Αλλά φοβούνται μάλλον, αυτό που λέμε κοινωνικό κράτος, το οποίο διαλύουν καθημερινά για να βγάλουν κέρδη από της μύγας το ξύγκι.

Το κοινωνικό κράτος που εξαφανίζουν οι πολιτικές τους, θα μπορούσε με παρεμβάσεις στην οικονομία και στις δομές του δημόσιου – ιδιωτικού τομέα, να βρει τις ισορροπίες που θα ενίσχυαν τα δικαιώματα του πολίτη και το μέγιστο όφελος της οικονομίας. Μιας οικονομίας, που για να δουλεύει προς όφελος του πολίτη και της ανάπτυξης, θα μπορούσε να μην είναι ανταγωνιστική, αλλά να καθορίζεται με όρους προσήλωσης στην ποιότητα ζωής και στην καινοτομία για ποιοτικά προϊόντα και υπηρεσίες.

Αυτοί που κυβερνούν, δεν θέλουν να ανοίξουν τα πανεπιστήμια τις πύλες τους σε όλους, γιατί τρέμουν ότι όταν ο λαός αποκτήσει τις γνώσεις των κλειδοκρατόρων της εξουσίας, δεν θα μπορούν να μας πουλάνε και να μας αγοράζουν και μάλιστα με την ψήφο μας δεδηλωμένη. Το σύστημα έχει βέβαια, τους δικούς τους επιστήμονες και ειδικούς, που σπουδαγμένοι στα «τουβλοποιεία» κλασικών – πολιτικών – οικονομικών σπουδών της χώρας του «Αμέρικαν Ντριμ» και άλλων ευρωπαϊκών δορυφορικών και μή «ιδρυμάτων», έχουν γίνει οι ίδιοι γρανάζια της παγκοσμιοποιημένης πολιτικο-οικονομικής απάτης, υπερασπιζόμενοι τα κεκτημένα τους σε βάρος των ανεκπαίδευτων μαζών.

Χωρίς παραγωγικό ιστό και υποδομές, ένα κράτος – άδειο σακί από ιδανικά και κοινωνικές ευαισθησίες, μοιραία γίνεται βορά διεθνών κερδοσκόπων και αρπακτικών και γενικού ξεπουλήματος. Σε μια τέτοια κατάσταση, στα θύματα σωρεύονται και οι χιλιάδες νέοι πτυχιούχοι, που φεύγουν, αναζητώντας μέλλον στα ξένα. Υπάρχουν και εκείνα τα παιδιά, που κάθε χρόνο αναζητούν μόρφωση σε ξένες χώρες, οι οποίες πλουτίζουν από αυτό το ιδιότυπο εμπόριο ανικανότητας της Ελλάδας να διαχειριστεί το έμψυχο δυναμικό της και τα νιάτα, υποθηκεύοντας ολοσχερώς το μέλλον της.

ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

Θα ήταν σκόπιμο, να χρησιμοποιήσω το προσωπικό παράδειγμα ζωής, ως ικανή απόδειξη των ισχυρισμών για το εγκληματικό σύστημα επιλογής στα ελληνικά ΑΕΙ-ΤΕΙ. Στα χρόνια της δικής μου νεότητας μετά από τις ελεεινές διπλές Πανελλήνιες εξετάσεις της κυβέρνησης Ράλλη, βρέθηκα και εγώ εκτός ΑΕΙ, ακατάλληλος – άχρηστος για σπουδές, κατά την κρίση του θεσμού της ντροπής.

Τότε, που αποφάσισα με λίγες δραχμές για κολατσιό ανά 2-3 ημέρες, τα απολύτως απαραίτητα έξοδα διαμονής και με δανεικά βιβλία και φωτοτυπίες, να σπουδάσω στην Ιταλία. Εγγραφή στο πανεπιστήμιο για τη γλώσσα, με περιθώριο χρόνου και χρημάτων μόλις 2 μηνών. Μετά εξετάσεις εισαγωγής για τους αλλοδαπούς. Αν και ήμασταν ήδη μέλη της ΕΟΚ τότε, οι Έλληνες στοιβάζονταν σε ατέλειωτες ουρές στα αστυνομικά τμήματα για άδεια παραμονής, ενώ τα εγγλεζάκια, τα γαλλάκια και τα γερμανάκια είχαν στρωμένα χαλιά και πόρτες ανοικτές. Στη συνέχεια πανεπιστήμιο και επιτυχώς πτυχίο. Ακολούθως μεταπτυχιακά με άριστα και υποτροφία, που το περίσσευμά της ήταν το μισό εισιτήριο επιστροφής. Βρέθηκε και το άλλο μισό και γύρισα από τη δεύτερη πατρίδα, που μου πρόσφερε αυτό που μου στέρησε η δικιά μου και αγαπημένη πατρίδα.

ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΥΠΕΡ ΔΙΚΑΙΩΝ

Η ζωή δεν ήταν ρόδινη κι εκεί στην Ιταλία, πέρα από τις στερήσεις και τη φτώχεια που κουβαλούσα στις αποσκευές μου και η πάλη ήταν διαρκής και σε άλλα αντικείμενα.

Υπήρχαν και εκεί, όπως πολλοί και στην Ελλάδα, καθηγητές «αποκλειστικής σοφίας», που ήθελαν να φυτέψουν στα μυαλά των φοιτητών τους… διαστροφές και όχι γνώσεις. Όπως στο μάθημα της «Ιστορίας του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού», που ο καθηγητής περνούσε γραμμές ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είχε καταβολές από την αρχαία Ρώμη. Του αρνήθηκα δύο φορές στις εξετάσεις τη διδασκαλία του. Με ρώτησε ποιό από τα προτεινόμενα συγγράμματα είχα διαβάσει. Του είπα πως διάβασα εκτός λίστας, μόνο… Παπαχατζή! Δεν τον ήξερε αλλά τη δεύτερη φορά, μου έδωσε το μάθημα με το ζόρι. Δεν μου στέρησε το βαθμό, τη «γενναιόδωρη» βάση! Έστω και έτσι, υποκλίθηκε άβολα μεν, στην αλήθεια και στο φως του ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας, από όπου και η ίδια η Ευρώπη, δανείστηκε το όνομά της. Τον νίκησα και μαζί νίκησε και η Ελλάδα, καθώς στην προφορική εξέταση υπήρχαν ακροατές άλλοι φοιτητές. Τόλμησα… Τολμήστε και σεις…

Άλλο περιστατικό, στο «Στρανιεράδικο» για την ιταλική γλώσσα. Μετά το μάθημα για το επίπεδο «Μέντιο» (λόουερ) πριν τις σπουδές, βρέθηκα να παρακολουθώ διάλεξη για το ανώτερο επίπεδο. Δυο Τουρκάλες άρχισαν να προπαγανδίζουν τις πάγιες θέσεις για το Κυπριακό και την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο. Ίδιες ο Οζάλ σκυλόφατσες και σκυλόλαλες. Μόλις που μπόρεσα να καταλάβω τι λένε. Διέκοψα και ζήτησα από την καθηγήτρια να σταματήσει αμέσως η διάλεξη, καθώς δεν είχα τη δυνατότητα να τις αντιμετωπίσω στο διάλογο αφού δεν μου το επέτρεπε το επίπεδο της γνώσης των ιταλικών,που είχα μέχρι τότε. Είπα πως η εξέλιξη και οι ανακρίβειες βλάπτουν ζωτικά συμφέροντα της πατρίδας μου και ότι σε διαφορετική περίπτωση θα αναφέρω το περιστατικό στην πρεσβεία μου και θα γίνει διάβημα στην ιταλική κυβέρνηση. Η διάλεξη σταμάτησε. Εκείνη την ημέρα έχασε η τουρκική προπαγάνδα τη φωνή της. Ανέβηκε τότε η περηφάνια μου και μαζί η Ελλάδα ένα σκαλί στην υπόληψη των Ευρωπαίων, που σήμερα μας «μαστιγώνουν» αδιαμαρτύρητα, με μνημόνια και απαξιωτικές αναφορές, μπροστά σε βουβούς πολιτικούς, που όμως ψηφίζουν και μεταρρυθμίσεις – «απορρυθμίσεις» για την Παιδεία στη χώρα μας.

Άλλη εικόνα στο μεταπτυχιακό: Μοναδικός Έλληνας στο «κόρσο» (course αγγλιστί), ήμουν η μύγα μες το γάλα. Ήρθε κοντά μου μια Ιταλίδα φοιτήτρια που… λάτρεψα από την πρώτη μέρα που την είδα, αλλά δεν τολμούσα να την πλησιάσω… Με χαιρέτησε στα αρχαία ελληνικά και συνέχισε να λέει και να λέει, πάντα στη γλώσσα των προγόνων μας και γω νά “μαι ναυαγός, στα άλικα χείλη της και βυθισμένος στα λαμπερά της μάτια… Δεν συγκράτησα τίποτα από όσα μου είπε κι ας κρεμόμουν από κάθε λέξη της… Η Λορέλα Τσεντρόνι, που γίναμε αχώριστοι φίλοι… Kαι γύριζε ανά τον κόσμο σε ΑΕΙ, ως επισκέπτρια καθηγήτρια στην αρχή και με δική της έδρα στο πανεπιστήμιο «La Sapienza» της Ρώμης έπειτα, για να διδάσκει ελληνική φιλοσοφία και υψηλά ιδανικά. Δυο φορές και στο Καποδιστριακό στην Αθήνα.  Πάλευε για να μάθει όλος ο κόσμος το ρόλο που έπαιξε ο ελληνικός πολιτισμός στην παγκόσμια ιστορία. Και οι δικοί μας πολιτικοί, κλείνουν τις πόρτες του πνεύματος στα ελληνόπουλα, αφήνοντάς τα έξω από τα πανεπιστήμια τη γνώση και τη ζωή…

Παλέψτε και σεις για τα παιδιά σας, τα γεννημένα και αγέννητα, για πάρουμε πίσω το μέλλον τους που το στερούν, γενιές τώρα

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Σε αυτές τις λίγες γραμμές καταδεικνύεται περίτρανα η αποτυχία της χώρας μας να αξιολογήσει, να προκρίνει και να δώσει σε ένα ακόμη παιδί (όπως και σε αναρίθμητα άλλα), την ευκαιρία να σπουδάσει στον τόπο του, την ώρα που η Ιταλία του απέδωσε και τον τίτλο του Δόκτορα! Δεν έμεινα εκεί στα ξένα. Γύρισα πίσω για να παλέψω στην πατρίδα μου, αυτή που σταυρώνουν καθημερινά τα «πεφωτισμένα» μυαλά όλων εκείνων που με τις πολιτικές τους οδηγούν τη χώρα στο πουθενά και στο σκοτάδι.

Γύρισα και από τότε παλεύω για να γκρεμίσω τα κάγκελα που έχουν στήσει στη μόρφωση των ελληνόπουλων. Γράφτηκα στην αντίστοιχη σχολή του Πάντειου Πανεπιστημίου, χωρίς εξετάσεις πλέον, ως πτυχιούχος, έτσι για να πάρω τη… ρεβάνς. Απέδειξα την ανυποληψία της ελληνικής πραγματικότητας των Πανελληνίων εξετάσεων και αρνήθηκα να φοιτήσω, έτσι για αντίσταση στο σύστημα που κάποτε με… ξέρασε. Το νίκησα και του γύρισα επιδεικτικά την πλάτη. Συνεχίζω να παλεύω για να αλλάξω αυτό τον κόσμο, που δεν αξίζει σε κανένα παιδί που γεννιέται και που μας τον περιτυλίγουν με κορδέλες, φρου-φρου κι αρώματα και μας στέλνουν το λογαριασμό, να πληρώσουμε τους άνθρακες για θησαυρό.

Στάθης Καγιαλές

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
ΣΤΑΘΗΣ ΚΑΓΙΑΛΕΣ: Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με ριζοσπαστικές τομές


Διαβάστε όλα τα άρθρα του Δημοσιογράφου →



Επιστροφή στην αρχή ↑