ΚΥΠΡΟΣ: Επέτειος του μεγάλου «ΌΧΙ» του Τάσσου Παπαδόπουλου στο σχέδιο Ανάν

Νεότερα σχόλια 24 Απριλίου, 2017 | από Στάθης Καγιαλές

► Άρθρο του Στάθη Καγιαλέ στην κυπριακή εφημερίδα «Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ»
που δημοσιεύθηκε στις 24 Απριλίου 2004

Το διάγγελμα του μεγάλου ηγέτη για το δημοψήφισμα της 7ης Απριλίου 2004

ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΘΕΣΗ Η Ε.Ε.
►Ποιά θα είναι η επόμενη μέρα μετά το δημοψήφισμα

Του ● Στάθη Καγιαλέ*

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση το Κυπριακό αποτελεί μία τεράστια δοκιμασία. Τα σχέδια Ανάν, με τις παρεκκλίσεις από τις κοινοτικό δίκαιο, μόνιμες και προσωρινές, αποτελούν την μεγαλύτερη παγίδα για την πορεία της προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Εκτός του ότι οι ρυθμίσεις στο ιδιοκτησιακό και αλλού, παραβιάζουν θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα σε βάρος των Ελληνοκυπρίων, για την Ε.Ε. βάζουν τη «μαγιά» της αποσύνθεσής της. Με την «παράκαμψη» ή παραβίαση των ιδρυτικών συμφωνιών που θεμελίωσαν την οντότητά της, η Ε.Ε. κινδυνεύει να γυρίσει στην εποχή του «Άνθρακα και Χάλυβα» αν όχι στην εποχή του… χαλκού!

Ο ρόλος των ΗΠΑ

Ποιός θα ήθελε κάτι τέτοιο; Σαφώς οι ΗΠΑ και τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια, που στηρίζοντας ολόθερμα το σχέδιο Ανάν, βγάζουν τον άσο από το μανίκι, το μεγαλύτερό τους χαρτί, για να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους, απέναντι στην ανερχόμενη δύναμη. Αν περάσουν στη συνείδηση των ευρωπαϊκών λαών σκέψεις και πρακτικές εξαιρέσεων, τότε ανοίγει ο δρόμος και για μελλοντικές παρεκκλίσεις από το κοινοτικό δίκαιο, που θα πάρουν τη μορφή χιονοστιβάδας.

SHMERINH_Kayales-articleΤώρα ειδικά, που η πολιτική της διεύρυνσης ανοίγει την πόρτα σε λαούς που δεν έχουν ακόμα την πολιτική ωριμότητα, όπως έχουν σε μάλλον περισσότερο προχωρημένο βαθμό οι 15, ώστε να γνωρίζουν την σημασία της συνοχής για την σύγκλιση πολιτικών και αποφάσεων προς την ένωση. Το είδαμε αυτό, άλλωστε και την περίπτωση του πολέμου του Ιράκ με τις «φάλτσες φωνές».

Αν γίνουν καθεστώς οι παρεκκλίσεις από το κοινό στόχο που είναι η ένωση, τότε η Ε.Ε. δεν θα αποφύγει την εφαρμογή μίας πολιτικής χαλαρότητας, που μοιραία δεν θα φέρει κοντά τους λαούς και τις πολιτικές τους αλλά θα τους απομακρύνει.

Η Ε.Ε. σαφώς θα πρέπει να πάρει θέση προασπίζοντας τις αρχές και το «σύνταγμά» της. Αν αυτό δεν το έχει κάνει σε άλλες περιπτώσεις που προτίμησε να «χαλαρώσει τα λουριά» απέναντι στην υπερδύναμη, σαφώς δείχνει την αδυναμία της να ορθώσει το πραγματικό ανάστημά της. Τώρα όμως που η περίπτωση της Κύπρου με τη δημοσιότητα που έχει πάρει, αποτελεί κραυγαλέα πρόκληση, πρέπει άμεσα να αντιδράσει. Για ένα λόγο παραπάνω, αφού όποια αυθαιρεσία στην Κύπρο, θα γίνει σε έδαφός της, στην… έδρα της.

Η περίπτωση των εξαιρέσεων της Μάλτας είναι διαφορετική, γιατί εκεί αποφάσιζε η Ε.Ε. για το νέο κράτος – μέλος αναλαμβάνοντας και την ευθύνη, ενώ στην Κύπρο άλλοι βάζουν τους κανόνες που εισάγουν όχι μόνο πολιτικο – οικονομικές αλλά και εθνοτικές διακρίσεις.

Το «δια ταύτα»

Σε στενή έννοια τώρα, στα τεκταινόμενα στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου, στη μαρτυρική Κύπρο:

  • Επειδή τα δημοψηφίσματα εκφράζουν την βούληση του λαού και όχι απαραίτητα το συμφέρον του…
  • Επειδή αφορούν το παρόν και το άμεσο μέλλον και όχι απαραίτητα την διαχρονική του πορεία,
  • Επειδή είναι τόσο σοβαρή η απόφαση του κυπριακού λαού αφού θα δεσμεύει και τις –εσαεί- επόμενες γενεές,

Γι αυτούς τους λόγους, ο ρόλος του ηγέτη να κατευθύνει το λαό του, έχει ισοδύναμη ισχύ με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Και πρέπει οι ηγεσίες να επωμισθούν το φυσικό τους ρόλο, του ηγέτη, και να πάρουν πάνω τους την ευθύνη που τους αναλογεί, εκφράζοντας τον κυρίαρχο λόγο τους στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Αυτό είναι το χρέος και η μοίρα του ηγέτη και όχι να ρίχνει το μπαλάκι, για τις μεγάλες αποφάσεις, στο λαό «νίπτοντας τας χείρας».

Βέβαια αυτό προϋποθέτει  ο ηγέτης να έχει το διαμέτρημα και τις προδιαγραφές ηγέτη…

Σε τελική ανάλυση η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κερδισμένη. Είναι μέλος της Ε.Ε. Έχει όλα τα κοινωνικο –οικονομικο- πολιτικά στάνταρ ευθυγραμμισμένα με τις κοινοτικές απαιτήσεις και έχει ανοίξει παράθυρο στο μέλλον της.

Το ψευδοκράτος βρίσκεται στο στίβο του μαραθωνίου και αυτό είναι που τρέχει να προλάβει τα «τρένα». Ο λαός του δεν φταίει, βέβαια, σε τίποτα να πληρώνει τα σπασμένα της «μονόχνωτης» ηγεσίας, αλλά σε κάθε δημοκρατία είναι ο κυρίαρχος. Ιδού η Κύπρος…


* Ο Στάθης Καγιαλές είναι δημοσιογράφος, σύμβουλος στο Κοινοτικό Δίκαιο
και εκλεγμένο μέλος του Μικτού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ


ΣΧΟΛΙΟ: Η σημερινή μνήμη του μεγάλου κυπριακού «ΟΧΙ», πρέπει να προβληματίσει τον ελληνικό λαό, που στη δική του ευκαιρία τον Ιούλιο του 2015, το «ΟΧΙ» πλαστογραφήθηκε σε «ΝΑΙ». Και ακόμα περισσότερο, ότι το ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, οι μνημονιακές κυβερνήσεις το μετέτρεψαν σε αποικία…
Και κάτι ακόμα: Δυστυχώς, σήμερα, η ΕΕ δεν μπορεί και πρωτίστως δεν θέλει να υπερασπιστεί τις αρχές που θεσπίστηκαν με τις ιδρυτικές συνθήκες. Έχει μετατραπεί σε ένα κλαμπ των ισχυρών, που καταλύοντας κάθε έννοια νομιμότητας και Αρχής Δικαίου, καταργεί δημοκρατικούς θεσμούς, Συντάγματα, πολιτικές και ατομικές ελευθερίες, κοινωνικές κατακτήσεις και εργασιακά δικαιώματα κι όλα αυτά στο βωμό του κέρδους των εμπόρων των εθνών.
Στάθης Καγιαλές

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΤΑΣΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ετικέτες: , , , , ,


Διαβάστε όλα τα άρθρα του Δημοσιογράφου →



Επιστροφή στην αρχή ↑