ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ: Μία είναι η ουσία για ένα θεσμό που σκοτώνει το τραγούδι

ΤΕΧΝΕΣ EUROVISION-2017

14 Μαΐου, 2017 | από Στάθης Καγιαλές

του Στάθη Καγιαλέ

Η Γιουροβίζιον δεν θα μπορούσε να ήταν τίποτε άλλο περισσότερο ή λιγότερο από ένα προπαγανδιστικό μηχανισμό σκοπιμότητας, που δρα κάθε φορά ανάλογα με τα συμφέροντα των διευθυντηρίων. Θα μου πείτε ότι εκτός από τις επιτροπές ψηφίζουν τα τραγούδια και οι λαοί… Σωστά, αλλά και οι λαοί είναι εγκλωβισμένοι στο ίδιο γαϊτανάκι της προπαγάνδας, που λειτουργεί πάνω τους καταιγιστικά με «προκάτ» μηνύματα. Έτσι βλέπουμε στις ψηφοφορίες οι πόντοι να κερδίζονται με κίνητρα έξω από τα όποια ποιοτικά μουσικά στοιχεία που κουβαλούν τα τραγούδια. Σε αυτές τις ψηφοφορίες καταδεικνύονται όχι καλλιτεχνικά στοιχεία, αλλά… συνασπισμοί κρατών, έχθρες και συμπλέγματα, τα οποία τροφοδοτεί ο ίδιος ο θεσμός άμεσα ή έμμεσα.

Στα κριτήρια εμπεριέχεται και η πολιτική σκοπιμότητα, φυτεμένη στις συνειδήσεις εκείνων που επιλέγουν να συμμετέχουν δια της ψήφου τους στο διαγωνισμό.

Να θυμίσουμε ότι τότε που ψηνόταν η Ελλάδα στον πυρετό της Ολυμπιάδας, τα τραγούδια της πλασάρονταν σε κορυφαίες θέσεις; (γιατί έπρεπε να τονωθεί συγκινησιακά το συναίσθημα των Ελλήνων που κλήθηκαν να πληρώσουν το ακριβό τίμημα των εξόδων τα οποία συνέβαλαν στο χρέος – δράκουλα και γέμισαν τις τσέπες των πολυεθνικών και των κρατικοδίαιτων μεγαλοεργολάβων).

Να θυμίσουμε ότι με τις εξελίξεις στην Κριμαία, η Ουκρανία βρέθηκε πρώτη στο βάθρο, αποσπώντας… ρίγη ενθουσιασμού στους ευρωπαϊκούς λαούς (γιατί έπρεπε να στρωθεί ένα κλίμα συμπάθειας προς τη χώρα, κόντρα στους «κακούς» Ρώσους, που άλλωστε δεν αντιμετωπίζονται ως Ευρωπαίοι…).

Να θυμίσουμε ότι τώρα το τρόπαιο πήγε στην Πορτογαλία, αφού πρώτα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά την αφαίμαξε η «μανούλα» Ευρώπη των ισχυρών (γιατί έπρεπε να καλλιεργηθούν συναισθήματα… αλληλεγγύης προς τους φτωχοποιημένους Πορτογάλους ή τουλάχιστον αυτό έπρεπε «ενέσιμα» να τους περάσουν στο υποσυνείδητό τους και στο υποσυνείδητο των συνοδοιπόρων και αυτών που ακολουθούν).

• Να θυμίσουμε τη φετινή «επιτυχία» της Βουλγαρίας που μπορεί ο λαός της να φυτοζωεί αλλά παραμένει εθνικά… υπερήφανος για το επίτευγμα στη Γιουροβίζιον!

Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε άπειρα ακόμα παραδείγματα «τακτικής» και σκοπιμότητας», όπως τον πάτο που καθάρισε η Γερμανία (γιατί της φτάνει όλος αυτός ο πλούτος που έχει ξαφρίσει από τους εταίρους της, μην προκαλεί όμως και το κοινό αίσθημα).

Έτσι πάντα. Κατά περίπτωση και το «μασάζ» στην κοινή γνώμη!…

Άσε αυτό το μότο – σύνθημα του φετινού διαγωνισμού «Celebrate Diversity». Υποτίθεται ότι η Γιουροβίζιον προωθεί τη διαφορετικότητα, μέσα όμως από την εξάλειψή της, την συντριβή της από άλλα καταιγιστικά αντίθετα μηνύματα, που προωθούν κοινές πρακτικές, επιλογές και προσαρμογές σε επίσης κοινά πρότυπα και καλούπια

Ας μείνουμε ακόμη λίγο στην Πορτογαλία και στην… επιτυχία της. Σπουδαίο ρόλο έπαιξε και το περίφημο μπλουζάκι με το συμπαθές μήνυμα προς τους πρόσφυγες. Τέτοια «ευαισθησία» βρήκαν να μας μπήξουν στο υποσυνείδητο, την ίδια ώρα που η Ευρώπη έχει μεταβάλλει την Ελλάδα σε απέραντο «σκουπιδοντενεκέ».

Αυτό δηλώνουν τα τείχη (πραγματικά από συρματόπλεγμα κ.ά υλικά, αλλά και πολιτικά, νομικά, κοινωνικά τείχη), που έχουν στηθεί σε όλες τις χώρες, αφήνοντας την Ελλάδα στη μοίρα της (άντε και την Ιταλία) και τους πρόσφυγες στην τύχη τους και άλλους στις επιδιώξεις τους, για τις οποίες βρίσκουν «παράθυρο» πέρα από σύνορα, τείχη, νόμους και αποκλεισμούς… Βλέπετε ότι ο φόβος των… ιουδαίων κρατά από το λαιμό τις μάζες, κάτι που έρχεται «κουτί» στα κέντρα αποφάσεων.

Από την άλλη πλευρά, γιατί πάτωσε η Ισπανία; Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι όλη η προσπάθεια φέτος έπεσε στο σπρώξιμο της Πορτογαλίας, για να είναι σίγουρη η επικράτηση. Άλλωστε δύο καρπούζια σε μια μασχάλη δεν χωράνε, παρά μόνο ολόκληρο φορτίο στο… αγροτικό της Ολυμπιάδας της Αθήνας!

Από καλλιτεχνική άποψη, η Γιουροβίζιον, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα… χωνευτήρι, το οποίο παράγει το «σαπούνι» της παγκοσμιοποίησης στη μουσική και στο τραγούδι. Εκεί μέσα πεθαίνει από ασφυξία η μουσική κουλτούρα των λαών της Ευρώπης, αλλά και οι γλώσσες, που κατά τα άλλα, είναι όλες επίσημες εντός ΕΕ. Όλα επί τούτου πλασμένα, για την ανταγωνιστικότητα και το κέρδος, που στην περίπτωση της Γιουροβίζιον συγκαταλέγεται και η υποταγή στην παγκοσμιοποιημένη αγγλική γλώσσα. Και ακολουθούν και οι κοινότυποι ρυθμοί και μελωδίες, που εξισώσουν όλα τα τραγούδια στο καλάθι της ευρωπαϊκής αγοράς, κατά την έννοια της επικράτησης της οικονομίας της αγοράς. Όλα να είναι εύπεπτα για την κατανάλωση και πάρε κόσμε.

Θα πείτε για ποιά Γιουροβίζιον μιλάμε…   

EUROVISION-2017_ticketsΓια τον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού, θα πείτε! Πολύ ευρωπαϊκός βρε παιδιά…

• Με τη συμμετοχή της πρώην(;) αποικίας, Αυστραλίας! (και άλλες… αποικίες εντός ΕΕ, όπως αυτή που συμμετέχει με τη γαλανόλευκη σημαία).
• Με τη συμμετοχή του Ισραήλ!
Άκουσον… Και μή ρωτήσει κανείς τί δουλειά έχει το Ισραήλ με την Ευρώπη. Καμία απολύτως.

Με την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου ίσως έχει, αφού και οι δύο κλείνουν κρατικά τηλεοπτικά δίκτυα!

 Άααα… Ξεχάσαμε τη Ρωσία!

Αυτή είναι έξω γιατί η ΕΕ δεν ξεπέρασε ποτέ την εποχή του ψυχρού πολέμου και με «σταλινικές» μεθόδους την έχει στείλει μόνιμα στη… Σιβηρία!

 

 

Ετικέτες: , , , , , , ,


Διαβάστε όλα τα άρθρα του Δημοσιογράφου →



Επιστροφή στην αρχή ↑