ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΓΙΑΛΕ: Βραβείο ποίησης για τα 40 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο

ΠΡΟΣΩΠΑ Kayale-Despoina_Tsagaris-Christos

14 Μαΐου, 2015 | από Στάθης Καγιαλές

Το ποίημα της μαθήτριας της Β΄ Λυκείου του Ζαννείου Πειραιά, Δέσποινας Καγιαλέ, σε άψογο ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο ομοιοκατάληκτο στίχο, κέρδισε το 5ο Βραβείο Ποίησης στον Πανελλαδικό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «Κύπρος: 1974-2014, 40 χρόνια, Δεν ξεχνώ, διεκδικώ, δημιουργώ…».

Ο διαγωνισμός που διεξήχθη με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και περιλάμβανε όλα τα είδη  λόγου και εικαστικής δημιουργίας, διοργανώθηκε από τη Δ/νση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Σερρών, το Τμήμα Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης του υπουργείου Παιδείας & Θρησκευμάτων της Ελλάδας, το Σπίτι της Κύπρου (Μορφωτικό γραφείο της Κυπριακής Πρεσβείας στην Ελλάδα, σε συνεργασία με το υπουργείο Παιδείας & Πολιτισμού της Κύπρου), υπό την αιγίδα του προέδρου της Δημοκρατίας.

Μαζί με τον Χρήστο Τσαγκάρη που πήρε το 1ο βραβείο στην κατηγορία «Ποίηση Λυκείου» διακρίθηκε και η επίσης μαθήτρια του Ζαννείου Πρότυπου Πειραματικού Λυκείου Πειραιά, Δέσποινα Καγιαλέ, από τα Χανιά της Κρήτης, η οποία κέρδισε το 5ο βραβείο του διαγωνισμού με το ποίημα «Μια κόρη μού ‘παν είχαμε».

Στην διοργάνωση έλαβαν μέρος περίπου 20.000 μαθητές από 420 σχολικές μονάδες της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ομογένειας με 3.000 έργα.

Η απονομή πραγματοποιήθηκε στην κεντρική αίθουσα του Υπουργείου Παιδείας στις 13 Μαΐου 2015, στις 12:00 το μεσημέρι παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας και της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου.

• Ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο ομοιοκατάληκτο στίχο, συναντάμε στην αρχαία Ελλάδα και πρωτίστως στα έργα του Αριστοτέλη και στα λεγόμενα «Αρχαία Επιγράμματα», ενώ το συγκεκριμένο είδος ευδοκίμησε ανά τους αιώνες στην Κρήτη, με χαρακτηριστικό το έργο «Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου, μέχρι τη σημερινή εποχή που αποτελεί τις γνωστές μας, μαντινάδες.

Το ποίημα της Δέσποινας Καγιαλέ που κέρδισε το 5ο βραβείο:


ΜΙΑ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ‘ΠΑΝ ΕΙΧΑΜΕ (της Δέσποινας Καγιαλέ)


Μια κόρη μού ‘παν είχαμε, καμάρι όλου του κόσμου,
κόρη λουσμένη με το φως, με τ’ άρωμα του δυόσμου.

Της Αφροδίτης παίνεμα, του ήλιου είχε τη χάρη,
την ευλογία του Θεού, το χάδι απ’ το φεγγάρι.

Κόρη μου ποιοί εζήλεψαν τα δώρα που σου δώσαν
οι μοίρες που σε ράνανε και τόσοι σε προδώσαν;

Χρώμα ο φθόνος κόκκινο, πήρε να σε χτυπήσει,
εκλάψανε οι Άγγελοι, το γέλιο σου μη σβήσει.

Φωτιά και στάχτη γέμισαν τα σύννεφα, ξεράσαν
δάκρυ και πόνο και καημό, ζωές που εχαλάσαν.

Το πράσινο -μου είπανε- είναι για την ελπίδα,
μά ‘γινε χρώμα του χαμού, για έμορφη πατρίδα.

Κόρη μου δεν σ’ αποξεχνώ κι όρκο βαρύ έχω δώσει,
όσος καιρός και να διαβεί, ο φταίχτης θα πληρώσει.

Χρόνε σκληρέ κι ανηλεή, μέτρημα δεν φοβάμαι,
γιατί οι νεκροί πεθαίνουνε, μονάχα σαν ξεχνάμε.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
.


ΦΩΤΟ: Χρήστος Τσαγκάρης, Δέσποινα Καγιαλέ (πηγή: ΚΑΝΑΛΙ ΕΝΑ, Πειραιά)

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , ,


Διαβάστε όλα τα άρθρα του Δημοσιογράφου →



Επιστροφή στην αρχή ↑